Recesja dziąsła powstaje w wyniku przesunięcia brzegu dziąsła poniżej granicy szkliwno-cementowej. Do przyczyn powstawania recesji należą przede wszystkim czynniki anatomiczne, np.: cienki fenotyp dziąsła, nieprawidłowe przyczepy wędzidełek, stłoczenia i rotacje zębów. Na uwarunkowania rozwojowe nakładają się niewłaściwe nawyki higieniczne, przewlekłe stany zapalne dziąseł, działanie stałych aparatów ortodontycznych, kolczykowanie warg i języka oraz nieprawidłowo wykonane wypełnienia czy uzupełnienia protetyczne.

Obecność recesji sprawia, że pacjenci skarżą się z powodu nadwrażliwości zębów na bodźce termiczne i dotyk. Na odsłoniętych powierzchniach korzeni zębów mogą powstawać przebarwienia oraz ubytki próchnicowe. Od końca lat 90. XX w. do pokrywania recesji dziąsłowych wykorzystuje się autogenny przeszczep podnabłonkowej tkanki łącznej (CTG) pobierany z podniebienia twardego. Zabiegi wykorzystujące CTG pozwalają na poszerzenie dziąsła właściwego. Umieszczenie przeszczepu w miejscu biorczym powoduje napływanie fibroblastów, a w konsekwencji nawarstwianie gojących się tkanek i pogrubienie dziąsła. W porównaniu z przeszczepem dziąsłowym, opisywana metoda zapewnia lepszy efekt estetyczny. Barwa przeszczepu staje się identyczna z otaczającymi go tkankami. Ponadto, przy wykorzystaniu CTG nie dochodzi do bliznowatego gojenia tkanek, a warunki odżywienia przeszczepu są bardzo dobre. Metoda ta może być z powodzeniem łączona z technikami tunelowymi. Zmodyfikowana metoda tunelowa została zaprojektowana tak, by wyeliminować konieczność poziomych czy pionowych nacięć oraz maksymalizować zaopatrzenie w krew brodawki dziąsłowej i przeszczepu. Procedura jest zatem stosunkowo mało urazowa dla tkanek miękkich jamy ustnej. Dzięki temu, proces gojenia jest szybszy, a efekt estetyczny lepszy w porównaniu do innych metod. Co najważniejsze, metoda ta daje wysoki stopień powodzenia. Średni poziom pokrycia recesji wg badań różnych autorów wynosi ok. 96%.

Autor: Aleksandra Nowicka

WordPress Image Lightbox Plugin